باز هم "دوم آذر ماه" شد
باز هم گریه کرده ام های های
اینبار نه به نشانهٔ زندگی
و نه چون به پایان نزدیک میشوم
چون نمیدانم چطور از مادرم تشکر کنم
-----------------------------------------
در سالروز تولد هر کدام ما
لبخند زنان خطی به روی پیکرم کشید و گفت
خوب....... این هم از تیام
یک بار دیگر قصه ٔعمرِ مرا نوشت
یک سال پر تلاطم بر پیکر قصه اضافه کرد
امشب خدا مرا به صفِ آنها که میروند روانه کرد...
