از قطره ای آب گندیده آغاز میشویم به توده ای خاک پوسیده ختم, وقتی در جنگ قدرتها بارها زمین میخوریم تازه
میفهمیم هیچ نیستیم جز انبوهی از احساسات کمرنگ و پر رنگ که به دست روزگار خاک میشویم گِل میشویم
شکل میگیریم و باز میشکنیم و همان خاکیم، تازه میفهمیم چقدر انسانیم چقدر فانی/در این تکاپو چقدر میتوانستیم
راحتر باشیم اگر بیشتر جان بودیم تا انسان خاک بودیم تا آب گندیده...خاک بر سرمان که خاک هم نمیتوانیم باشیم...